Το τέλος του κόσμου όπως τον ξέρουμε ή The End Of The World As We Know It (TEOTWAWKI)

July 4, 2015 Leave a comment

Προφανώς, όλα όσα μπορούσαν να ειπωθούν αυτήν την εβδομάδα (ή τα τελευταία 5 χρόνια αναλόγως που βάζεις την αρχή του τέλους) έχουν ειπωθεί στον “νέο εμφύλιο” (δηλαδή ο ίδιος εμφύλιος κάθε φορά με άλλες ταμπέλες όσο πίσω και να πάμε στην ιστορία του τόπου: Αθήνα-Σπάρτη, Ρώμη-Βυζάντιο, Εικονομάχοι-Εικονολάτρες, Ορθόδοξοι-Καθολικοί ή Ορθόδοξοι-Μουσουλμάνοι, Έλληνες-Ρωμιοί, Αγγλικό-Γαλλικό-Ρωσικό κόμμα, Βασιλιάς-Βενιζέλος, Ναι-Όχι για την Κατοχή, Αριστερά-Δεξιά για τον εμφύλιο, Δημοκρατία-Χούντα, ΠΑΣΟΚ-ΝΔ, Ολυμπιακός-Παναθηναϊκός, Μνημόνιο-Αντίμνημόνιο, Ευρώ-Δραχμή κοκ με το χρόνο να τείνει στο άπειρο) που μαίνεται τόσο στα κοινωνικά μέσα δικτύωσης (social media στα ελληνικά ή κοινωνικά μύδια από εδώ και πέρα) με το twitter να είναι το γήπεδο της δεκαετίας του 1980 με τα συνθήματα των 140 χαρακτήρων (Ολυμπιακός – Παναθηναϊκός) και το facebook να είναι η εξέλιξη των μπλε και πράσινων καφενείων στον 21ο αιώνα με εικόνες και video εκτός από τις λέξεις, όσο και στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης (ή Μέσα Μαζικής Τρομοκρατίας/Προπαγάνδας) για το κοινό που δεν είναι εξοικειωμένο με την τεχνολογία (γκομπιούτερ και διαδίκτυο).

Αν επισκεφθώ το timeline μου ή τα σχετικά hashtag (χωρίς κάποια ιδιαίτερη ιεραρχική σειρά) #dimopsifisma, #greferendum, #nai και #oxi, θα παρατηρήσω ότι υπάρχει ένα δίλημμα τόσο σημαντικό που η απάντηση του μπορεί να φέρει το τέλος του κόσμου όπως τον ξέρουμε (ελληνική μετάφραση της έκφρασης It’s the End of the World as We Know It που τραγούδησαν οι R.E.M. στα τέλη του 1987 εν συντομία TEOTWAWKI) και αυτό είναι ανεξάρτητο από τη θέση που παίρνω και όπως φαίνεται πρέπει να πάρω γιατί δεν υπάρχει άλλη εναλλακτική λύση (που οι φίλοι την φωνάζουν και TINA) λες και ο κόσμος θα πάψει να υφίσταται μετά την Κυριακή όπως και κάθε άλλη τελευταία προειδοποίηση για την επίτευξη συμφωνίας με τους εταίρους.

Για χάρη συντομίας και για να μην ανακαλύπτω ξανά τον τροχό θα παραπέμψω στις περιεκτικές περιγραφές άλλων ανθρώπων με αντιδιαμετρικές οπτικές και ερμηνείες των ίδιων δεδομένων. Ο TechieChan (ή Στάθης Στασινός όταν έγραφε στην Athens Voice και μετανάστης στο Βερολίνο σύμφωνα με τα λεγόμενά του) έχει γράψει 3 παραλλαγές του σεναρίου Grexit και δραχμής σε διαφορετικές φάσεις της “κρίσης”. Αντίστοιχα σενάρια με τον ίδιο τίτλο έχει γράψει ο Δημήτρης Ανδρεάδης (επίσης κομπιουτεράς και μετανάστης στην Ελβετία): έκδοση 2011, έκδοση 2012 και έκδοση 2015.

Η αίσθηση που αφήνει έστω και μια επιφανειακή ματιά στα παραπάνω κανάλια επικοινωνίας με το άπειρο πλήθος αντικρουόμενων πληροφοριών και απόψεων, οι διάλογοι και η ανταλλαγή απόψεων για το θέμα μπορούν να συνοψιστούν με το παράδοξο λογικό κατασκεύασμα που χρησιμοποιούσαν ως παιχνίδι (βλέπε θεωρία παιγνίων που έκανε διάσημη στα ελληνικά ο Γιάνης και στο Hollywood το υπέροχο μυαλό του John Nash) αυτοί που ήθελαν να δείρουν κάποιον στο σχολείο (το bullying δεν υπήρχε τη δεκαετία του 1980 που πήγαινα στο γυμνάσιο αλλά ανακαλύφθηκε 30 χρόνια αργότερα):

– Είσαι μαζί μας ή με τους άλλους;
– Με εσάς φυσικά (γιατί αν απαντούσα με τους άλλους το παιχνίδι τελείωνε και τις έτρωγα)
– Εμείς είμαστε οι άλλοι (και τις έτρωγα)

Σε αυτό το παιχνίδι ό,τι και να επιλέξω χάνω (lose – lose ή Πύρρειος νίκη για τους μεγαλύτερους) δηλαδή τις τρώω. Έτσι, και το δημοψήφισμα είναι ένα lose – lose σενάριο σε όποιο επίπεδο (καθημερινότητα vs όραμα για το μέλλον) και με όποια πλευρά συντάσσομαι (ναι, όχι, ΔΓ/ΔΑ, φταίνε οι άλλοι, φταίει ο Χατζηπετρής, να κάνει η μάνα, τη μπάλα στην εξέδρα): ό,τι και να επιλέξεις θα βγω χαμένος εκτός και αν, ως άλλος Captain James Tiberious Kirk, κλέψω στη δοκιμασία του Kobayashi Maru. Εγώ πράγματι κλέβω για δύο λόγους (και άρα έχω την πολυτέλεια να μη συμμετέχω στο “πάρε θέση αλλιώς ο κόσμος καταστρέφεται”):

  1. Πήρα μια παρόμοια απόφαση σε προσωπικό επίπεδο το Σεπτέμβριο του 2010 με 3 μέρες περιθώριο: μετανάστευσα στο Μεγάλο Νησί της Ευρώπης μιας και απολύθηκα λόγω της αναδιοργάνωσης της αμερικάνικης εταιρείας ύστερα από την κατάρρευση της οικονομίας το Σεπτέμβριο του 2008 και αφού δεν υπήρχε εργασιακό μέλλον για εμένα στη χώρα μου.
  2. Ο δεύτερος λόγος είναι διττός:
    • Από τη στιγμή που “εγκατέλειψα” τη χώρα μεταναστεύοντας και δεν ζω πια εκεί (ειδικά αυτήν την κρίσιμη ώρα λες και πιο πριν όλα ήταν καλά), δεν ξέρω πλέον τι γίνεται κάθε μέρα οπότε δε μπορώ να έχω άποψη και άρα να εκφέρω γνώμη (κι ας παρακολουθώ ανελλιπώς τις εξελίξεις ή ας έχω φίλους και οικογένεια που βιώνουν αυτήν την πραγματικότητα).
    • Ακόμα και αν δεν ίσχυε ο παραπάνω κοινωνικός αποκλεισμός, δεν έχω δικαίωμα να ψηφίσω μιας και το κράτος δεν έχει προνοήσει για όσους δεν βρίσκονται στον τόπο που είναι εγγεγραμμένοι ως ψηφοφόροι.

Μετά από 5 χρόνια παραμονής στο Ηνωμένο Βασίλειο θα ξεκινήσω σύντομα τη διαδικασία για να πολιτογραφηθώ εδώ οπότε σε λιγότερο από 2 χρόνια θα κληθώ να αντιμετωπίσω ένα παρόμοιο δίλημμα σχετικά με το μέλλον του Ηνωμένου Βασιλείου στην Ενωμένη Ευρώπη, το λεγόμενο και BrExit αλλά δε μπορώ να ανησυχήσω ακόμη για τα zombie των 28 ημερών για αυτό οπότε ας επικεντρωθώ στο αύριο που είναι προ των πυλών.

Ας υποθέσουμε όμως ότι μόλις αποσυνδέθηκα από το Matrix (δηλαδή την καταναλωτική κοινωνία) με τη βίαιη μέθοδο των capital controls οπότε αρχίζω και βλέπω τον κόσμο με άλλα μάτια. Ξαφνικά κάποιος (ο Μορφέας, ο Τσίπρας, η Ευρωπαϊκή Ένωση, η Μέρκελ, ο Σόιμπλε, ο Αντίχριστος, ο Θεός, το Κράκεν κλπ διάλεξε αυτό που φοβάσαι περισσότερο) μου δίνει τις εξής δύο επιλογές:

  1. να πάρω το μπλε χάπι και να γυρίσω στη λήθη των ψευδαισθήσεων μιας “κανονικής” ζωής στην οποία μπορώ να πιστεύω ό,τι θέλω να πιστεύω (αλλά χωρίς τη δυνατότητα της ελεύθερης βούλησης)
  2. να πάρω το κόκκινο χάπι και να μάθω την αλήθεια (ό,τι κι αν σημαίνει/συνεπάγεται αυτό)

Εσύ, αναλόγως των πεποιθήσεων και των επιρροών σου επιλέγεις αυτό που θέλεις να επιλέξεις αλλά για χάρη ηρωισμού ας υποθέσουμε ότι είμαι ο Neo και το βάρος του κόσμου κρέμεται αποκλειστικά από εμένα:

Η ώρα της επιλογής του Neo
https://www.youtube.com/watch?v=zE7PKRjrid4

Το σύγχρονο ελληνικό Matrix όμως δεν είναι αμερικάνικη ταινία επιστημονικής φαντασίας, οπότε είναι πιο κοντά στους 900 της Μαρίνας, μια ταινία του 1960 βασισμένη σε ένα θεατρικό του Παναγιώτη Καγιά “Ο τοπικός παράγων” που γράφτηκε το 1935. Έτσι η επιλογή μπορεί να γίνει κάπως έτσι:

Η ώρα της επιλογής του Παρτσακλή
https://www.youtube.com/watch?v=rVUqWdj0jas

Ή ακόμα καλύτερα το μήνυμα της επιλογής μου να καπελωθεί από διαφορετικούς ανθρώπους με διαφορετικούς στόχους όπως στο Βίος και Πολιτεία του 1987 στην οποία ο Μιχαήλ Καραμάνος (Καραμαζόφ)  εναντιώνεται στο σύστημα με στοιχεία και ζωσμένος με μια βόμβα ζητά τηλεοπτικό χρόνο για να μεταφέρει αυτά που έχει να πει στον υπόλοιπο κόσμο αλλά το μόνο που καταφέρνει να πει είναι ο εθνικός ύμνος:

Τα βλέμματα του κόσμου είναι στραμμένα πάνω μου οπότε ας μιλήσω
http://www.youtube.com/watch?v=elqFIjGtOsE

 

Και μετά από αυτό το Inception τώρα ήρθε η ώρα να διαλέξεις, αμερόληπτα και ανεπηρέαστα:

 

Επιλέγεις ελεύθερα και ανεπηρέαστα

Επιλέγεις ελεύθερα και ανεπηρέαστα

Advertisements

Δύο μέρες μόνο: αναλύοντας τα νούμερα των εκλογών της 6/5/2012 πριν το τέλος του κόσμου

June 15, 2012 2 comments

Σε δύο μέρες μόνο, συνεχίζεται με το επόμενο (και τελευταίο κατά μερικούς) κεφάλαιο η ένδοξη σύγχρονη ελληνική ιστορία. Ένα έπος, ένα ερωτικό γαϊτανάκι τρομοκρατίας και βίας που μόνο ο μάστορας του διπολισμού και των τριολέ, Χριστόφορος Παπακαλιάτης, θα μπορούσε να κλέψει δημιουργήσει.

Έτυχε να βρεθώ 2 φορές στην Αθήνα τον τελευταίο καιρό: η πρώτη ήταν το Σαββατοκύριακο των εκλογών (τυχαίο γεγονός, καθώς είχα κλείσει τα εισιτήρια πριν την κυβέρνηση Παπαδήμου) και η δεύτερη στο τέλος Μαΐου και για δύο ολόκληρες βδομάδες, με αποτέλεσμα να δω (δυστυχώς) δελτία ειδήσεων και να τα συγκρίνω με τα αντίστοιχα της αγγλικής τηλεόρασης που βλέπω αραιά και που τον τελευταίο χρόνο.

Αν γινόταν πόλεμος, ίσως η ένταση που μεταφέρανε να ήταν μικρότερη. Σε κάνουν να νιώθεις μια συνεχή πίεση για επιλογή μεταξύ δύο και μόνο απόψεων και σου ασκούν μια ανελέητη τρομοκρατία για να επιλέξεις ελεύθερα αυτό που θέλουν οι γνήσιοι Έλληνες τηλεοπτικοί δημοσιογράφοι του Mega, Ant1, ΣΚΑΙ αναλόγως τι είδους θύμα είσαι. Μια από αυτές τις τρομοκρατικές ενέργειες ήταν και η συνεχής αναφορά των ποσοστών των κομμάτων και η υποσυνείδητη ταύτισή τους με το σύνολο του πληθυσμού.

Γρήγορη υπενθύμιση του ορισμού ενός ποσοστού σε εκλογές: Ποσοστό = (Πλήθος Ψήφων Κόμματος / Σύνολο ΕΓΚΥΡΩΝ ψήφων) * 100 %. Αυτό ο ορισμός κρύβει μια παγίδα: αν ένα κόμμα πήρε 20% αυτό δε σημαίνει πως αντιπροσωπεύει και το 20% του ελληνικού πληθυσμού (πες χοντρικά 2.000.000 Έλληνες) αλλά κάτι πολύ λιγότερο, ανάλογα κάθε φορά με τη συμμετοχή στις εκλογές αφού ο παρονομαστής είναι πάντοτε μικρότερος από το μαγικό νούμερο 10.000.000. Έτσι, ξαφνικά και σιωπηλά φουσκώνει το ζυμάρι, γίνεται κέικ και παίρνουν αέρα τα μυαλά των πολιτικών οι οποίοι ως σύγχρονοι Σωτήρες, πολλαπλασιάζουν τη δύναμή τους (δηλαδή τους οπαδούς του) όπως τα θαύματα του Χριστού που τάιζε χιλιάδες.

Για αυτό το λόγο, είπα να κάνω μια πιο αναλογική και δίκαιη προσέγγιση στα ποσοστά των κομμάτων για να δω πιο καθαρά την πραγματικότητα και να μετρηθούμε μπας και καταλάβουμε προς τα πού πάμε. Έτσι, ο ορισμός του ποσοστού που ανάγεται χωρίς πρόβλημα στο σύνολο του πληθυσμού είναι ο εξής:

Αναλογικό ποσοστό = (Πλήθος Ψήφων Κόμματος / Σύνολο Εγγεγραμμένων Ψηφοφόρων) * 100%

Τα στοιχεία όσον αφορά το πλήθος των ψήφων και των εγγεγραμμένων είναι από το υπουργείο Εσωτερικών, ωστόσο τα ποσοστά είναι υπολογισμένα όπως ο ορισμός του Αναλογικού Ποσοστού. Από τα στοιχεία του 2012 και τα στοιχεία του 2010 έχουμε:

Αναλογικά ποσοστά κομμάτων στις εκλογές 2012 και 2009

Έτσι ξαφνικά το 2012 οι μπλε κόκκοι περιεκτικότητας 18,85% που ήταν το πρώτο κόμμα, αραιώθηκαν και έγιναν μόλις το 11,98% του συνόλου του πληθυσμού. Οι ροζ κόκκοι των συνιστωσών χωρίς συνισταμένες από 16,78% έγιναν ένα 10,67% και οι πράσινοι κόκκοι από 13,18% έπεσαν κάτω από τη βάση με 8,38% και κανονικά δε θα έπρεπε να επιτρεπόταν η είσοδός των στο πανεπιστήμιο. Πρώτο κόμμα που πήρε μαζί του το 1/3 των Ελλήνων: ο καναπές του σπιτιού τους.

Ενδιαφέρον όμως έχουν και τα αναλογικότερα ποσοστά του 2009, πάνω κάτω οι ίδιοι σε σύνολο αλλά ψήφισαν 588.191 περισσότεροι από ό,τι το 2012, βγάζοντας πρώτο κόμμα τους πράσινους κόκκους με το «Λεφτά υπάρχουν» και (αναλογικό) ποσοστό 30,34%, οι καναπέδες αρκέστηκαν στη δεύτερη θέση με 29,05% και οι μπλε κόκκοι 23,12%. Και ο ΣΥΡΙΖΑ κύριε; Ένα οριακό 3,18% που θα τον έβαζε ίσα-ίσα στη Βουλή.

Και επειδή όλοι αγαπάνε ένα καλό συγκεντρωτικό διάγραμμα που δείχνει ξεκάθαρα το πρώτο κόμμα, αποφάσισα να κατηγοριοποιήσω τα κόμματα με μια αφαιρετική διάθεση: η αποχή (ο καναπές δηλαδή) αποκτάει το πραγματικό δημοσκοπικό όνομά του ΔΓ/ΔΑ αλλά αντί για Δε Γνωρίζω/Δεν Απαντώ μετατρέπεται σε Δε Γαμιέται/Δεν με Αφορά για να ταιριάζει με την νεοελληνική πραγματικότητα. Ακολουθεί η διασπασμένη αριστερά που ο καθένας έχει τη δική του άποψη (και άρα κόμμα) οπότε αυτή είναι μια ουτοπική κατάσταση συνεργασίας/συμβιβασμού αλλά ας υποθέσουμε ότι το σύμπαν καταστρέφεται και ξαφνικά αποφασίζουν να βρουν ένα φίλο για να περάσουν μαζί τις τελευταίες μέρες. Με την οριακή διαφορά του 0,3% ακολουθεί το σύστημα που έπαιζε τα τελευταία 35 χρόνια (από το 1974 έως το 2009) και κέρδιζε όλα τα πρωταθλήματα και αγαπάνε τα κανάλια: πράσινοι και μπλε κόκκοι δικομματισμού. Ακολουθεί η νέα παλιά μόδα του η «Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες Ελλήνων Χριστιανών» των δεξιόστροφων, νεοφιλελεύθεροι που πιο πριν ήταν στους πρωταθλητές αλλά στο τέλος της καριέρας τους είπαν να κάνουν καμιά αρπαχτή μπας και σώσουν κανέναν και τελικά όλοι οι υπόλοιποι που δεν τους θυμάται ούτε η μάνα τους.

Εναλλακτικά αποτελέσματα εκλογών 2012

Και για να φύγει κάθε αμφιβολία ως προς τις κατηγορίες ακολουθεί ο συγκεντρωτικός πίνακας με τα ονόματα, τις ψήφους και τα αναλογικά ποσοστά του καθενός.

Κατηγορίες κομμάτων στις εκλογές 2012

Αν κάποιος θέλει να αλλάξει τις ταμπέλες και να παράγει τα δικά του αποτελέσματα μπορεί να κατεβάσει το excel αρχείο που χρησιμοποίησα για να κάνω αυτή την ανάλυση.

Categories: Greece Tags:

Ανάλυση λιστών και επαγγελματικών ιδιοτήτων: τι πρέπει να κάνεις αν θέλεις να γίνεις βουλευτής

April 18, 2012 Leave a comment

Καθώς η χώρα οδεύει προς εκλογές, το σύστημα κάνει αυτό που ξέρει καλύτερα: παραμυθιάζει απαίδευτους πολίτες οι οποίοι μετά τις εκλογές θα πουν ότι οι πολιτικοί τους είπαν ψέματα και τους απογοήτευσαν. Έτσι, ως πρώτο βήμα σε αυτό το παιχνίδι, ανακοινώθηκαν σήμερα τα ψηφοδέλτια διάφορων κομμάτων, μεταξύ αυτών της ΝΔ και του ΚΚΕ

Ως περίεργος που θέλει να ενημερώνεται για τα κοινά, έκανα το λάθος και άνοιξα το Excel αρχείο. Ας ξεκινήσουμε με μερικά λάθη που βγάζουν μάτι:

Πρασινάκι για το χωρισμό τον νομών

Είσαι κόμμα που ως χρώμα έχεις το μπλε (αν και με την αλλαγή λογότυπου έβαλες και λίγο πράσινο/κίτρινο) και ο χρωματικός κώδικας που ακολουθείς είναι το πράσινο σε 2 αποχρώσεις, το κόκκινο, το κίτρινο και το μαύρο. Συγχαρητήρια για τον επαγγελματισμό και τη σοβαρότητά του μηνύματος σου. Μόλις άλλαξες όνομα στο κόμμα και ταυτίστηκες με το ΠΑΣΟΚ.

Μορφοποίηση (formatting) κειμένου από χρήστη Excel και προφανώς κάτοχο ECDL

Υπάρχει ένα κουμπάκι που μπορεί να κάνει τη στοίχιση στα αριστερά αλλά αυτά είναι ψιλά γράμματα. Η ομοιομορφία απαιτεί θυσίες και χρόνο που προφανώς έλειπε γιατί οι λίστες άλλαζαν μέχρι την τελευταία στιγμή.

Ορθογραφικός έλεγχος (δεν κάνει στα κεφαλαία από default)

Ταξξίαρχος με παχύ Λ όπως αυγό. Το F7 και να το πάτησες, αν δεν αλλάξεις την επιλογή δεν πρόκειται να σε βοηθήσει.

Κατόπιν, άνοιξα το αρχείο του ΚΚΕ. Επιλογή format το Word με σπαρτιάτικο layout και απουσία χρώματος (οποιαδήποτε σκέψη να ρίξεις μαύρο στο δικομματισμό είναι μάλλον τυχαία). Τουλάχιστον δούλεψαν πάνω στην ομοιομορφία (όσο αυτό είναι εφικτό στο Word), κατέβαλαν προσπάθεια με τα κεφαλαία/μικρά και δεν υπήρχαν εξόφθαλμα ορθογραφικά. Για τα αρχικά θα πρέπει να ρωτήσουμε όσους γνωρίζουν σε ποιους οργανισμούς ανήκουν ή απλώς το παίρνουμε ως το επόμενο παιχνίδι που θα παίζουμε με την παρέα μας το βράδυ των εκλογών.

Και τώρα στο σοβαρό θέμα που ήταν και ο αρχικός λόγος πίσω από αυτή την καταγραφή/ανάλυση. Έχεις ένα κόμμα εξουσίας που αντιπροσωπεύει (ή καλύτερα θα ήθελε να αντιπροσωπεύει) το μεγαλύτερο κομμάτι των Ελλήνων οπότε είχε ενδιαφέρον να δω πως εκφράζονται τα επαγγέλματα/ιδιότητες και ποια τα κριτήρια επιλογής. Το Excel ήταν μια βοήθεια, αλλά λόγω των παραπάνω έπρεπε να ομογενοποιήσω κι άλλο τα δεδομένα. Έκανα τις εξής υποθέσεις εργασίας:
1) στρατός, αστυνομία και εν αποστρατεία αυτών συγκεντρώθηκαν ως Σώματα Ασφαλείας.
2) γιατροί και λοιπά ιατρικά επαγγέλματα συγκεντρώθηκαν ως Ιατρική
3) δημόσιοι υπάλληλοι και συνταξιούχοι δημοσίου έμειναν ξεχωριστές κατηγορίες
4) όσοι ασχολούνται με τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση ήταν ξεχωριστή κατηγορία σε σχέση με αυτούς που ασχολούνται με την τριτοβάθμια εκπαίδευση

Έτσι προέκυψε αυτό το Top 10 που σημαίνει πως για αν θέλεις να εκλεγείς θα πρέπει να είσαι ήδη βουλευτής ή έστω δικηγόρος, γιατρός, οικονομολόγος ή εκπαιδευτικός. Αυτές οι ειδικότητες αποτελούν το 80% των υποψήφιων βουλευτών της ΝΔ και δείχνει πως σύστημα που κερδίζει, δεν αλλάζει (όπως στο ελληνικό ποδόσφαιρο). Το μόνο κακό είναι πως το περιβάλλον μας έχει αλλάξει και άρα θα έπρεπε και το σύστημά μας να αντικατοπτρίζει αυτή την αλλαγή.

Η πλήρης λίστα είναι ως εξής:

  Data  
Κατηγορία Ποσοστό Πλήθος
Βουλευτής

17.23%

71

Δικηγόρος

13.83%

57

Ιατρική

12.14%

50

Οικονομολόγος

8.25%

34

Εκπαίδευση

8.01%

33

Πολιτικός Μηχανικός

4.61%

19

Δημόσιος Υπάλληλος

3.40%

14

Δημοσιογράφος

3.40%

14

Επιχειρηματίας

3.16%

13

Σώματα Ασφαλείας

3.16%

13

ΑΕΙ

2.67%

11

Ιδιωτικός Υπάλληλος

1.94%

8

Συνταξιούχος Δημοσίου

1.70%

7

Σύμβουλος Επιχειρήσεων

1.70%

7

Πολιτικός Επιστήμων

1.46%

6

Μηχανολόγος Μηχανικός

1.21%

5

Ελεύθερος Επαγγελματίας

1.21%

5

Αρχιτέκτων

0.73%

3

Εκδότης

0.73%

3

Φαρμακοποιός

0.73%

3

Απόφοιτος

0.73%

3

Ιδιοκτήτης

0.73%

3

Εμπόριο

0.73%

3

Ηλεκτρολόγος Μηχανολόγος

0.73%

3

Δασολόγος

0.49%

2

Αγρότης

0.49%

2

Τραπεζικός

0.49%

2

Γεωπόνος

0.49%

2

Πρόεδρος

0.49%

2

Συνταξιούχος ΤΕΒΕ

0.24%

1

Ειδικός Συνεργάτης Γραφείου Δημάρχου Φλώρινας

0.24%

1

Τουριστικός Πράκτορας

0.24%

1

Εργοδηγός

0.24%

1

Γυμναστής

0.24%

1

Γεωλόγος

0.24%

1

Ναυτιλιακά

0.24%

1

Φυσικοθεραπευτής

0.24%

1

Επικοινωνιολόγος

0.24%

1

Μηχανικός Παραγωγής & Διοίκησης

0.24%

1

Ηθοποιός

0.24%

1

Χημικός Μηχανικός

0.24%

1

Στέλεχος Επιχειρήσεων

0.24%

1

Συμβολαιογράφος

0.24%

1

Grand Total

100.00%

412

Τα συνταρακτικά (σημειωμένα με κόκκινο) είναι τα:
1) Ειδικός Συνεργάτης Γραφείου Δημάρχου Φλώρινας και
2) Πρόεδρος ΝΔ (2 εμφανίσεις γιατί εκλέγεται σε 2 νομούς ως αρχηγός).

Για την ιστορία και για όποιον θέλει να κάνει περαιτέρω ανάλυση το αρχείο που χρησιμοποίησα είναι εδώ: https://chrisk.files.wordpress.com/2012/04/0417-ceb4ceb5cebbcf84ceb9cebf-cf84cf85cf80cebfcf85-ceb1cebdceb1cebacebfceb9cebdcf89cf83ceb7-cf85cf80cebfcf88ceb7cf86ceb9cf89cebd.xls

Categories: Greece, Personal Tags: , ,

Μετανάστευση: μια (η μόνη;) λύση για information workers – εισαγωγή

February 18, 2012 9 comments
Αν απαντήσεις θετικά στις παρακάτω ερωτήσεις τότε μάλλον πρέπει να συνεχίσεις να διαβάζεις και να ανακαλύψεις αυτά που ήδη ξέρεις αλλά φοβάσαι να παραδεχθείς και να κάνεις:

– Είσαι ακόμα από τους τυχερούς που έχουν δουλειά και γυρνάς εκνευρισμένος/η κάθε βράδυ;
– Αφού μπεις σπίτι (στο οποίο δε ζεις ακόμα με τους γονείς σου), το μόνο που κάνεις είναι να φας και μετά πέφτεις στον καναπέ για να χαζέψεις μέχρι να σε πάρει ο ύπνος εκεί που κάθεσαι;
– Νιώθεις ένα μεγάλο κενό ή αλλιώς “η δουλειά που κάνεις δε σε καλύπτει”;
– Δεν αντέχεις τη “διασκέδαση” που επιβάλλει bar, club ή μπουζούκια (ανάλογα τις μουσικές προτιμήσεις των φίλων σου);
– Θα ήθελες να σε αντιμετωπίζουν ως άνθρωπο και όχι σαν αγελάδα ή κότα με χρυσά αυγά;
– Θέλεις να μιλήσεις σε κάποιον για αυτό το “πρόβλημα” αλλά νιώθεις μια ανεξήγητη μοναξιά;
– Ασφυκτιείς και νιώθεις εγκλωβισμένος, ξεφυσώντας κάθε λίγες στιγμές;

Τότε είσαι ένας ακόμα Neo πριν ανακαλύψει τι είναι το Matrix: κάτι ψάχνεις αλλά δεν κάνεις τις σωστές ερωτήσεις. Φυσικά η κοινωνικοοικονομικές συγκυρίες σου το δείχνουν πιο καθαρά πλέον και σίγουρα έχεις σκεφτεί τη μετανάστευση πολλές φορές ως η λύση στα προβλήματά σου, κυρίως όταν γυρνάς από τη δουλειά εκνευρισμένος/η αφήνοντας απέξω τους ανθρώπους που αγαπάς ή νιώθοντας ένα κενό πως δεν προχωράς όπως θα ήθελες ή το 5 year plan εξέλιξής σου για το οποίο σε ρώτησαν (αν σε ρώτησαν) όταν σε προσέλαβαν δεν αντιστοιχεί στα προσόντα και την εμπειρία σου.

Σύμφωνα με την έρευνα του Λόη Λαμπριανίδη το brain drain στον επιστημονικό τομέα είναι της τάξεως το 10% οπότε σίγουρα δεν είσαι μόνος σε αυτήν την κατάσταση. Επειδή είμαι ένας από αυτούς που το έκαναν, αν και καθυστερημένα αφού είπα να προσπαθήσω να δουλέψω στην Ελλάδα και συγκεκριμένα στο IT, θα προσπαθήσω να προσφέρω τη δικιά μου εμπειρία και οπτική ως case study για όποιον ενδιαφέρεται καθώς ήδη έχω δεχθεί τις σχετικές ερωτήσεις για το τι και πως.

Καταρχήν τα δεδομένα και χρήσιμες background πληροφορίες: παρόλο που οι σπουδές μου είναι Μαθηματικά από το πανεπιστήμιο Αθηνών (8 χρόνια γιατί είμαστε και το καλύτερο τμήμα Μαθηματικών στην Ευρώπη), από τα 15 μου (μερικά μόλις χρόνια πριν την εμφάνιση του εμπορικού Internet με τη μορφή του World Wide Web) ήξερα πως θέλω να ασχοληθώ με το IT. Το IT σημαίνει Information Technology ή για τους περισσότερους στα ελληνικά: κάτι με υπολογιστές. Στην περίπτωσή μου αυτό μεταφράζεται σε System Administration και IT Operations με προτίμηση σε τεχνολογίες Microsoft και ειδικότερα PC και OS deployments σε μεγάλα εταιρικά περιβάλλοντα με πάνω από 5000 υπολογιστές. Για όσους δε γνωρίζουν τι είναι αυτό που μόλις περιέγραψα συνήθως κάνω το αστείο που κυκλοφορεί στους κύκλους μας: πιανίστας σε ….

Το Λονδίνο ήταν τόπος διακοπών τουλάχιστον μια φορά το χρόνο από το 1999 που πήγα για πρώτη φορά και ο τόπος κατοικίας μου για 1 χρόνο το 2002-2003 για το μεταπτυχιακό στο IT Security από το πανεπιστήμιο του Westminster. Μέχρι τότε η εμπειρία μου ήταν από freelancing σε ιδιώτες και σε μικρές εταιρείες, στο εργαστήριο υπολογιστών του τμήματος Μαθηματικών και συνεχή επαφή με νέες τεχνολογίες μέσω του World Wide Web οπότε δεν είχα καμία επαφή με οργανωμένα τμήματα IT οργανισμών και κατ’ επέκταση με το IT management.

Έτσι το σοκ ήταν διπλό κατά τη διάρκεια εκείνου του χρόνου: 1) δεν έγινα hacker ούτε έμαθα κάτι που δεν ήξερα σε τεχνικό επίπεδο καθώς το course ήταν δομημένο για κάποιον που είχε δουλέψει ως IT manager γενικά ή σε κάποιον αντίστοιχο ρόλο και θα ήθελε να αλλάξει αντικείμενο μεταπηδώντας στο IT Security management. Ο σκοπός του δεν ήταν να παρέχει τεχνικές πληροφορίες σε βάθος αλλά σε ανάγκαζε να δουλέψεις ως IT manager: παρουσιάσεις και reports (άγνωστες λέξεις στην μέχρι τότε ακαδημαϊκή μου καριέρα), ομαδική εργασία με παντελώς άγνωστους και με διαφορετικό πολιτισμικό background από εμένα, 2) ήμασταν 3 Έλληνες και οι μόνοι που δε δουλεύαμε κατά τη διάρκεια του μεταπτυχιακού. Κάνοντας μια ανασκόπηση αυτής της επιλογής, νομίζω ότι θα ήταν καλύτερο αν είχα πρώτα αντίστοιχη εργασιακή εμπειρία και μετά να παρακολουθούσα αυτό το μεταπτυχιακό αλλά το κυριότερο εμπόδιο μου δεν ήταν αυτό.

Όταν γύρισα στην Ελλάδα και χωρίς να αναλύσω το γιατί γύρισα αφού αυτό θα αποτελέσει ένα post μόνο του, είχα να πάω στον Ελληνικό Στρατό. Χαμένος χρόνος μεν αλλά μια εμπειρία δε: η αποθέωση της ελάχιστης προσπάθειας και η απροθυμία συνεργασίας/πειθαρχίας ή σεβασμού για τα βασικά. Ήξερα πλέον μετά βεβαιότητας πως δε θέλω να έχω καμία επαφή με αυτό που λέμε δημόσιο forevah ή στην Ψάλτεια/Διαλιανίδεια εκδοχή 20 χρόνια πριν τα Ημισκούμπρια καθώς τα τυπικά μου προσόντα ήταν για καθηγητής σε σχολείο το οποίο ήταν και το όραμα των γονιών μου αλλά όχι το δικό μου. Άρα μονόδρομος η αναζήτηση στον ιδιωτικό τομέα με πολύ συγκεκριμένες προδιαγραφές έρευνας: μεγάλη εταιρεία (δηλαδή πάνω από 100 άτομα), κατά προτίμηση πολυεθνική (ώστε να υπάρχει IT τμήμα και δυνατότητα συνεργασιών/ταξιδιών για να αλλάζουν οι παραστάσεις) και όχι απαραίτητα με αντικείμενο το IT ή τα managed services.

Είμαστε στις αρχές του 2006, πολύ πριν από την κρίση του Σεπτεμβρίου του 2008. Η αναζήτηση ήταν μέσα από αγγελίες σε 2 και μόνο site: Καριέρα και Skywlaker καθώς αν δεν έκαναν χρήση της “νέας” τεχνολογίας τότε σίγουρα δε θα ήθελα να δουλέψω εκεί. Αποτέλεσμα: πολλά βιογραφικά σε σχετικές μόνο αγγελίες, λίγες απαντήσεις έστω και αρνητικές (το mail merge και οι βάσεις δεδομένων είναι τεχνολογία του 24ου αιώνα), και συνεντεύξεις μετρημένες στα δάκτυλα του ενός χεριού. Ωραίες ιστορίες όταν δεν έχεις βιοποριστικό πρόβλημα αλλά όχι πλέον σχετικές με το σήμερα της Κρίσης των Κρίσεων που χρησιμοποιείται ως δικαιολογία για οτιδήποτε σημαίνει ανάπτυξη, οπότε τις αφήνουμε για επόμενη φορά.

Σε μια από τις τελευταίες μου συνεντεύξεις, η πρώτη μου κουβέντα ήταν μια δήλωση-βόμβα που αντιβαίνει στις συμβουλές για μια επιτυχημένη συνέντευξη: “αν δεν ενδιαφέρεστε να μου το πείτε για να μην παιδεύομαι άδικα καθώς έχω αποφασίσει να αναζητήσω την επαγγελματική μου τύχη στην Αγγλία”. Όντως ήμουν τόσο απογοητευμένος που το (ξανά)σκεπτόμουν από τότε και είχα κανονίσει να με φιλοξενήσουν για να ξεκινήσω την αναζήτηση στο Λονδίνο. Τελικά, βρήκα δουλειά σε μια πολυεθνική με πολύ καλό κλίμα εργασίας κατά γενική παραδοχή αλλά η εξέλιξη που τόσο είχα ανάγκη ήταν το ζητούμενο.

Παράλληλα, η καθημερινότητα γινόταν όλο και πιο δύσκολη. Σταμάτησα να χρησιμοποιώ το αυτοκίνητο λόγω κόστους βενζίνης και άγχους εύρεσης χώρου στάθμευσης κάθε πρωί (Καλλιθέα – Μαρούσι) και χρησιμοποιούσα ένα scooter για τις μετακινήσεις από και προς τη δουλειά. Η δουλειά και οι αρμοδιότητες αυξάνονταν εκθετικά ενώ ο μισθός μου γραμμικά και βίωνα τα προβλήματα του decentralised μοντέλου για ένα τμήμα IT πολυεθνικής εταιρείας: μεγαλύτερες ομάδες σε μεγάλες χώρες ή στα κεντρικά γραφεία και ένα ή δύο το πολύ άτομα σε μικρότερες χώρες όπως και η Ελλάδα.

Έτσι μετά το πρώτο σοκ της Αμερικάνικης κρίσης του 2008, ξεκίνησε η πτώση. Προφανώς έπρεπε να γίνει αναδιοργάνωση και το λογικό βήμα ήταν να γίνει centralisation των shared services για να επιτευχθούν οικονομίες κλίμακας. Έτσι κάποια στιγμή ήρθε η ώρα να διαλέξω το μέλλον μου έχοντας 3 μέρες διορία: ανεργία και αναζήτηση εκ νέου στην Ελλάδα με αβέβαιες προοπτικές εξέλιξης ή αποδοχή της εναλλακτικής πρότασης που σήμαινε μετανάστευση στο Swindon της Αγγλίας. Ήξερα πως δεν θα είχα θέμα από την άποψη των προσόντων και των απαιτήσεων και οι οικονομικοί όροι ήταν καλύτεροι από ό,τι θα μπορούσα να βρω στην Ελλάδα του ΔΝΤ: περισσότερα χρήματα για λιγότερες υποχρεώσεις και δυνατότητες εξέλιξης με βάση το τι μπορείς να προσφέρεις στον εργοδότη/οργανισμό και όχι τον ποιον ξέρεις. Δηλαδή career development που μέχρι εκείνη τη στιγμή απλώς το ονειρευόμουν και όπως απέδειξε η εξέλιξη των πραγμάτων μπόρεσα και το βρήκα.

Το μόνο κόστος ήταν το συναισθηματικό αλλά όχι για το τι έπρεπε να αφήσω πίσω μου καθώς είμαι ολιγαρκής (δες παρακάτω) αλλά για αυτό που ένιωθαν αυτοί που έμειναν πίσω. Ευτυχώς για αυτούς υπάρχει το Skype subscription σε περίπτωση που δεν είναι χρήστες τεχνολογίας. Με 5 λίρες το μήνα έχεις 10.000 λεπτά ανά μήνα και μέγιστο 6 ώρες ανά ημέρα σε 50 διαφορετικούς αριθμούς σταθερών τηλεφώνων και οι βιντεοκλήσεις για τις μητέρες όπως λέει και η θεία Σοφία. Πρότασή μου: επένδυσε σε HD webcam όπως αυτή που βρήκα για 25 λίρες την επόμενη φορά που θα χρειαστεί να τους κάνεις ένα δώρο, θα σε αγαπήσουν και θα σε βλέπουν περισσότερο από ότι αν έμενες στην Αθήνα σε κάποια άλλη γειτονιά. Αν θέλεις να μείνεις σε επαφή με όλη την παρέα ταυτόχρονα, επένδυσε σε μια ετήσια συνδρομή Skype Premium για να έχετε ομαδικές βιντεοκλήσεις μέχρι 10 χρήστες.

Οι απαιτήσεις από τη ζωή μου και το σύστημα αξιών μου πλέον είναι πολύ βασικά τα τελευταία 10 χρόνια: να μην αντιμετωπίζω πρόβλημα υγείας ώστε να μπορώ να δουλεύω για να έχω τα απαραίτητα χρήματα να επιβιώνω και να μένουν κάποια χρήματα για να καταναλώνω τεχνολογία και πληροφορία (υπολογιστές, φωτογραφία, ένα smartphone κάθε 2-3 χρόνια), να πηγαίνω σινεμά ή για μια έξοδο με τους φίλους για φαγητό και συζήτηση για τα νέα μας και ιδανικά ένα ταξίδι για διακοπές ή αλλαγή παραστάσεων. Αν μπορώ, αποφεύγω τα όποια λογής bar, clubs και καφετέριες που είναι πολύ δυνατά η μουσική και έντονος ο καπνός γιατί εφαρμόζεται πλήρως ο αντικαπνιστικός νόμος, not… Ναι μεγαλώνω και βαριέμαι τη διασκέδαση, μετατρέπομαι στο λύκο της στέπας που πάντοτε ήμουν.

Με δεδομένο όμως ότι η κρίση βαθαίνει και η Ελλάδα δεν έχει πιάσει ακόμα πάτο μετά από 5 χρόνια ελεύθερης πτώσης, ο κόσμος που έχει μείνει πίσω θα βγαίνει όλο και λιγότερο από το σπίτι για δύο λόγους: η τηλεόραση θα είναι η πλέον ανέξοδη διασκέδαση και ο φόβος θα κυριαρχεί. Άρα, αυτός ο μύθος περί της καταπληκτικής ποιότητας ζωής και διασκέδασης που δε μου άρεσε, μου θυμίζει τον μύθο του Αισώπου με τις κολοβές αλεπούδες. Αυτό που βιώνω κάθε φορά που επιστρέφω και τυχαίνει να βγω με φίλους αντί να πάω σπίτι τους είναι πως τα λεφτά μου τελειώνουν πολύ πιο γρήγορα για παροχή υπηρεσιών με μπόλικη αγένεια, οπότε δε μετανιώνω για την επιλογή μου όσον αφορά τη διασκέδαση.

Όσο έμενα στο Swindon επειδή δούλευα στο κέντρο της πόλης πήγαινα αρκετές φορές για μερικά pints με τους συναδέλφους στην κοντινότερη pub: 2.5 λίρες το pint για μια Carling και μετά από δύο όλα μου φαίνονταν καλύτερα και πιο χαρούμενα. Φυσικά, δε μπορούσα να παρακολουθήσω τι έλεγαν γιατί η αντιληπτική μου ικανότητα μειωνόταν ενώ η ταχύτητα ομιλίας τους αύξανε, αλλά δε με ενδιέφερε και πολύ καθώς πέρναγε ευχάριστα η ώρα χωρίς να βρωμάω καπνό καθώς όποιος ήθελε να καπνίσει έπαιρνε το ποτήρι και το μπουφάν του και έβγαινε έξω. Η μουσική τις καθημερινές ήταν σε ανεκτό επίπεδο οπότε δε χρειαζόταν να φωνάζεις εκτός της Παρασκευής το βράδυ γύρω στις 8 που από pub γινόταν club και δεν έμεινα ποτέ να δω πως είναι ή να ανακαλύψω πως είναι να πίνεις μέχρι τελικής πτώσεως.

Γυρνώντας από τη δουλειά το απόγευμα, χάζευα τα σπίτια από τα οποία περνούσα και ένιωθα σαν να βλέπω τον εαυτό μου: οι περισσότεροι χάζευαν στην τηλεόραση ή αν ήταν παιδιά έπαιζαν ένα video game μέχρι να πάει 10 η ώρα και να πέσουν για ύπνο και να ξυπνήσουν μια λογική ώρα χωρίς άγχος για να πάνε για δουλειά. Αν ήταν φοιτητές έβγαιναν εκείνη την ώρα για να πάνε στις pubs οπότε δε βλέπω κάποια αναντιστοιχία συγκρίνοντας τις 2 χώρες εκτός από την ώρα του ύπνου και τη δυνατότητα απόδοσης την επόμενη ημέρα αλλά δεν έκανα στατιστική ανάλυση, είναι απλώς η αίσθηση που αποκόμισα.

Και έτσι ερχόμαστε στο τι σημαίνει δουλειά: ένα task κάθε φορά για αυτό και οι ουρές αναμονής αντί για το χαοτικό multi tasking της Ελληνικής πραγματικότητας που ο καθένας έχει πάντα τη μεγαλύτερη προτεραιότητα ή για να κάνει μια σύντομη ερώτηση. Στις 12 με 2 κάνουμε το διάλειμμά μας για φαγητό και μένουμε παραπάνω μόνο αν υπάρχει ειδικός λόγος ή είμαστε σε διευθυντική θέση. Αν το αντικείμενο της δουλειάς το επιτρέπει (information worker) τότε μπορείς να δουλέψεις και από το σπίτι χωρίς την καχυποψία ότι θα κάνεις κοπάνα ή ότι θα χαζεύεις. Η μόνη πίεση που έχω νιώσει μέχρι στιγμής είναι επειδή δούλευα σε ένα περιβάλλον με SLA και πλήθος requests που ήταν περισσότερα από τους διαθέσιμους εξυπηρετητές αλλά αυτό ήταν κάτι αναμενόμενο από την αρχή και πάλι δεν έφθασε στα επίπεδα του χάους που αντιμετώπιζα όσο δούλευα στην Ελλάδα.

Ωραία, με έπεισες χρηστικές πληροφορίες που θα βρω;

Η θεία Σοφία έχει πολλές και καλές που ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα και με μπόλικο χιούμορ:

Λίγα λόγια για την καινούρια αρχή στην Αγγλία
Ενοικιάζεται: Πληροφορίες Εντός
Λίγα λόγια για τα έξοδα στην Αγγλία
Λίγα λόγια για τα άσχημα στην Αγγλία
Αγγλία και Ελλάδα
Αγγλία και Ελλάδα ΙΙ
Guest Post: Κύμα μετανάστευσης – Ψάχνοντας για δουλειά στη Βρετανία – Μέρος Α
Guest Post: Κύμα μετανάστευσης – Ψάχνοντας για δουλειά στη Βρετανία – Μέρος Β

Επίσης υπάρχει το οδοιπορικού του papajohn γνωστού από το insomnia.gr, myphone.gr και adslgr.com στο Δύο Έλληνες Στο Λονδίνο με τη γνωστή διαδρομή: μεταπτυχιακό, διδακτορικό, δουλειά στην Αγγλία.

Για μια παρόμοια εμπειρία με τη δική μου στο blog του Δημήτρη Μωυσίδη: FromGR2UK

Φυσικά το απαραίτητο disclaimer: δεν είναι για όλους αυτή η λύση αλλά είναι μια λύση από το να μην κάνεις τίποτα για να αλλάξεις την κατάσταση. No fate but what we make!

Word 2010 as an editor

August 25, 2011 Leave a comment

Testing Word 2010 as blog editor…

 

It works 🙂 not the smileys though.

Categories: Tech, Work

Test from Android

May 29, 2011 Leave a comment

Testing swype and wordpress app!

Categories: Personal

Flickr

December 16, 2010 Leave a comment

This is a test post from flickr, a fancy photo sharing thing.

Categories: Uncategorized